Boeken en burgerrechten

election night 2008

The Book Works

Van 2007-2011 woonde ik in San Diego en werkte ik bij een boekhandel: The Book Works in Del Mar.

Zo eentje met een krakende houten vloer en een hippie-ig koffietentje eraan vast. Zo eentje waar we 12 jaar geleden de overwinning van Obama vierden met een groot scherm, Pacifico’s en nacho’s. Zo eentje waar we snel een spandoek improviseerden (tegen ‘Prop 8’ / vóór same-sex marriage) waarmee we naar de straathoek renden.

election night 2008 the book works

Boeken en burgerrechten

Zo eentje waar de meest inspirerende events werden bedacht. Zoals de lancering van het nieuwe boek van de geweldige Mexicaans-Amerikaanse schrijver Luis Urrea, die hartverscheurend schrijft over immigratie. De boekhandel (in de buurt van de grens met Mexico) kwam ter ore dat de lokale radiozender hun ‘border desk’ wilde uitbreiden om beter verslag te kunnen doen van wat er speelde rond de grens. Het kwam samen in een succesvolle fundraiser met blinde veiling en alles waar Amerikanen goed in zijn.

Dat maakt de(ze) boekhandel voor mij zo’n magische plek, omdat daar alles samenkomt. De mensen met de grote harten en de verhalen die ertoe doen. De liefde voor de literatuur en voor (de rechten van) de medemens. Boeken en burgerrechten. En geblondeerd haar. Amen.

***

Ook aan de slag met je boek? In februari heb ik weer ruimte voor ondernemers die een zakelijk boek schrijven, dan ben je van harte welkom voor 1-op-1 schrijfcoaching.

Lief Lijf Leef

De afgelopen weken rolden ze een voor een van de pers. Drie bijzondere boeken waar ik als redacteur op mee mocht broeden.

Te lijf, de kunst van het mooi ouder worden van Isa Hoes en Medina Schuurman

Master your mindset, leef je mooiste leven van Michael Pilarczyk

Liefdesverdriet, zeven bijzondere ontmoetingen met jezelf van Petra van der Heiden

Lijf, leef, lief: wat hebben ze gemeen? Alles. Prettig ouder worden, zakelijk succes, persoonlijk geluk en gezond omgaan met verlies: deze boeken gaan over persoonlijke ontwikkeling. Over loslaten of juist nastreven. In elk geval: over keuzes maken.

Dat je onder werktijd in een onderwerp kunt duiken dat je persoonlijk boeit. En, als je eigen planning wat aan de krappe kant is, ver buiten werktijd. Dat je dan zelf qua keuzes maken en loslaten niet meer helemaal op het rechte pad zit. Met koffie tot de haargrens.

Hoe dan ook: een interessant onderwerp is één ding, maar wat dit vak zo mooi maakt is het persoonlijke contact met de auteur. Het onderlinge vertrouwen, daar kan ik tamelijk lyrisch over worden. Als dat goed zit, en als je elkaars rol respecteert, dan kun je samen slagen maken op inhoudelijk vlak. Samen bouwen aan het beste boek.

Het meeste plezier beleef ik aan de wat grovere redactie. Bij Te lijf kwam ik ingevlogen toen er een hoofdstukindeling lag en ruwe teksten en interviews. Met Isa en Medina heb ik meegedacht over wat er in welk hoofdstuk kwam te staan, in welke volgorde, welke toon. Dan schreven zij een hoofdstuk en bespraken we dat, bij Isa aan de keukentafel, op de uitgeverij of telefonisch. In de verschillende ronden gingen we van grover naar steeds fijner niveau: van structuur en onderwerpen afbakenen naar deelhoofdstukken, kaders, lijstjes, alinea’s, citaten, tussenkoppen, zinnen – totdat de tekst door kon naar de eindredactie van de uitgeverij. Met stijgende bewondering zag ik hoe Isa en Medina zich op het schrijven stortten, zichzelf binnenstebuiten keerden en de brute planning haalden.

Schrijvers die het schrijven serieus nemen. Die iets te melden hebben en er alles voor doen om hun verhaal zo goed mogelijk te vertellen. Die begeleid ik graag. De auteurs achter deze titels gaven mij de ruimte en het vertrouwen om mijn beste redacteur te laten zien.

En wat is dan je slechtste redacteur? Nou, zoiets.

De Boekenbaljurk. Hoe een redacteur soms radicale keuzes moet maken

Boekenbal jurk

‘Je mag mee.’
De verlossende woorden.

Het is onderdeel van de Boekenbalgekte: als redacteur ben je tot op de dag van het bal niet zeker van een kaart. Van je plaats. Het aantal uitnodigingen is beperkt en moet worden verdeeld over het boekenvak: de groten, de bijna-groten, de eens-groten, de ik-kan-jou-groot-makens.

Ben je bestsellerauteur, grachtengordeluitgever, DWDD-boekhandelspanel of gewoon knap en aanstormend, dan krijg je een kaart op naam; bungel je daaronder dan is het afwachten geblazen. Je uitgeverij heeft een paar kaarten, maar wie wordt wie zijn introducee? Voel je je niet zo lekker? Hierrr met die kaart.

Iedereen weet dat iedereen uiteindelijk gewoon binnen komt  (tot en met de stagiairs, en anders wurm je je langs de bewaking) maar we spelen het spel vrolijk mee.

Moeilijke hakken

Ander vast onderdeel: te dure dingen kopen die niet lekker zitten en die je daarna nooit meer gebruikt. (Ik ben niet de enige; as we speak krijg ik een nieuwe-schoenen-gekocht-app van een lotgenoot. Ik noem geen namen. Je herkent haar morgenavond aan haar strompelende pas.)

In 2012 was ik redacteur bij Ambo Anthos. Bungeldebungel. Ik rekende nergens op, had ook geen jurk klaar liggen. Ook niet stiekem. (Ja, nee, het wordt hem niet dit jaar. En dan SJABAM: de perfecte jurk met bijpassende hakken en gister gelakte nagels).

‘Je mag mee.’ Er was iemand ziek, waarschijnlijk. Of vergiftigd.

Voor de kast: een jurk had ik wel, maar schoenen…? Ik had een paar uur. En een dochter van anderhalf. De stad in. Groene, ik heb groene nodig. Groene groene groene. Mijn carrière hangt ervan af. Die! Tikkie hoog maar wel de goeie kleur.

Tien minuten heb ik ze aan gehad daar op die dansvloer. Toen heb ik ze in de coulissen gesmeten. Verder gedanst op panty tussen glasscherven. Want een beetje fatsoenlijke platte schoenen (‘heb je geen flatjes bij je?’) die ook nog bij die jurk stonden, had ik niet. Niet niet-meegenomen, ik hád ze gewoon niet. Zoals ik wel meer basic kledingstukken mis die iedereen schijnt te hebben.

Was ik volhardender geweest (niet klagen maar dragen en bidden om kracht) dan was ik voor de bijl gegaan bij het eerste wc-bezoek. Even die hakken uit… Goddelijk. Om vervolgens, net als je gekwelde sisters, met je hakken in je hand het hokje uit te stappen.

Het nadeel van geen platte schoenen bij je hebben, is dat je at some point die klotehakken weer aan moet. Ik heb eens iemand op kousenvoeten naar huis zien lopen. Misschien was ik het zelf.

Rode Raaf

Te veel tijd om over de outfit na te denken is ook rampzalig. In 2013 kreeg ik zowaar een kaart op naam. Geen stress voor mij. Alle tijd om een veel te dure-en-maar-voor-één-gelegenheid-Karen-Millen-jurk aan te schaffen waarin je je buik moet inhouden. Eén avond aan gehad, daarna nooit meer. Mijn leven paste niet helemaal bij die jurk. En ik er inmiddels niet meer in.

2014 was ik net gestart bij Atlas Contact; pikorde-technisch vér onder de last-minute bungelaars. En toen was daar de Rode Raaf met wie ik mee mocht. Eigen jurk en schoenen. De last-minute te dure maar oh zo noodzakelijke aankoop van dat jaar: een leren mini-handtas waarvan het hengsel op de dansvloer al snel in de weg zat. Hengsel in de coulissen en hele avond gedanst met een soort zwarte portemonnee in mijn hand. Clutch zou ik het niet durven noemen. Elegant is anders. Gelukkig is iedereen dronken.

Boekenbal 2015 zat ik thuis met baby en nu, 2016, mag ik weer mee met de Rode Raaf. Ik gaf mezelf één winkel en één uur. En ik vond zowaar een jurk die:

  • lekker zit
  • betaalbaar is
  • ik vaker aan kan
  • geen ingewikkeld jasje behoeft of een moeilijke sjaal die steeds afglijdt

Kom maar op you guys.

@CPNB: is het een idee om aan het eind van het bal iedereen zijn jurk/smoking heel deeleconomisch door te laten geven aan iemand anders? Het geld dat we daarmee massaal uitsparen geven we uit aan boeken. Win-win.

Op een mooie boekenweek!

En voor de last-minute-losers heb ik dus in de aanbieding: oranje glimjurk, groene te hoge hakken en mini-handtas zwart.